Blackfacing / Whitewashing : voorstelling voor volwassen publiek

De komende maanden werken Sarah Baur, Gorges Ocloo en Dirk Verstockt in co-creatie aan de theatervoorstelling Blackfacing / Whitewashing. De voorstelling gaat op 29 april 2017 in première tijdens het festival I Have A Dream Exchanged bij Zinnema. Dit festival kadert in de Black History Month en verzamelt kunstenaars uit Brussel, Londen en New York om hun visie op huidskleur en/of de geschiedenis van Afrika aan het publiek voor te stellen.
In de vraagstelling van dit project willen de makers verder kijken dan clichés, mede door de gemengde en meervoudige blik die ze binnenbrengen.

info en reservering: http://www.zinnema.be/events/i-have-a-dream-exchanged/

Blackfacing/Whitewashing geniet de steun van de Vlaamse Gemeenschapscommissie en is een coproductie van Zinnema en Choux de Bruxelles.

foto © Man Ray

Advertenties

*Première: De Reus* Muziektheater voor kinderen (6+)

TV Brussel maakte een reportage tijdens de repetities, die kan je hier bekijken.Pixi Mrs. Ippi (zeg: Pixi Mississippi) is de noemer waaronder regisseur, auteur en actrice Sarah Baur haar theaterwerk voor kinderen groepeert.Het gezelschap staat voor beeldrijk jeugdtheater dat speelse en poëtische reflectie over maatschappelijke thema’s provoceert. Sarah schrijft en regisseert en reserveert een belangrijk plek voor live muziek. De Reus
Muziektheater voor kinderen (6+)spel & animatie: Sarah Baur
piano: Peter Vandenberghe
of Tom Van der Schueren

tekst en regie: Sarah Baur
compositie: Peter Vandenberghe
advies: Piet Maris

Niemand weet nog hoe of waarom de Reus aan de rand van de stad kwam te wonen. Het enige dat hij zelf weet, is dat hij piano wil spelen.

De Reus is een muzikale verbeelding over vriendschap die geen maat kent en het onmogelijke mogelijk maakt.
Een stuk over anders zijn, over wie je bent en over herinneringen.
Hoort wat je vergeten bent nog bij jou?
Is datgene waar je heel erg naar verlangt al deel van jou?

De muziek  – speciaal voor deze voorstelling gecomponeerd door Peter Vandenberghe – wordt live gespeeld, net als de animatie, die door manipulatie van speelgoedpoppetjes op het moment zelf tot stand komt en verweven is met het acteurspel.
Daardoor ontstaat een speelse maar intense energie, die zowel door het jonge publiek als door hun ouders kan worden gesmaakt.

Pixi Mrs. Ippi maakte deze creatie als artiest in residentie bij GC De Kroon.

Speellijst
20/11/2016 Kinderkunstendag, 4AD, Diksmuide, 14u
28/02/2016  Booke Choco, Anderlecht, 10u30
22/01/2016  gc De Kroon, Sint-Agatha-Berchem, 14u  (schoolvoorstelling)
06/12/2015  gc De Kroon,Sint-Agatha-Berchem, 15u  (première)
13/11/2015  gc De Kroon,Sint-Agatha-Berchem, 14u  (try out)
29/10/2015  gc De Kroon, Sint-Agatha-Berchem, 14u00  (try out)

De lesmap vind je binnenkort hier

Pixi Mrs. Ippi op Facebook
Spreiding & info: piet(at)choux.net

Fathers and Sons – Davis Freeman

performance/theatre
vrijdag 2 oktober 20:30 Première
zaterdag 3 oktober 20:30
tickets

Imagine having one moment where you could say anything you want to your parents. To truly say what you think of them. The good the bad even the ugly, and they could also say anything they want about you with no repercussions. This is Fathers & Sons. A moment where two families lay all their cards on the tables and you are the witnesses.

Voor Freeman is deze voorstelling een eerbetoon aan zijn vader, die worstelt met de ziekte van Parkinson. “Als ik hem zo ziek zie zitten/ als ik zie hoe ziek hij is, word ik me terdege bewust van de vergankelijkheid van onze relatie. De fragiele vader-zoonrelatie die van generatie op generatie wordt doorgegeven en in stand gehouden. Een eeuwenoude, zich telkens herhalende uitwisseling van uitdagingen, gewoontes, eigenschappen, talenten, moeilijkheden. Sommigen proberen deze cirkel te doorbreken, te ontkomen of te ontkennen.”

Father & Sons gaat evengoed over moeders en dochters, broers en zussen, echtgenoten en over familieleden die overleden zijn. We zien twee families openlijk over hun moeilijkheden spreken en eerlijk zeggen wat ze van elkaar vinden. Vuile geheimen en mooie waarheden worden opgegraven en prangende vragen op tafel gelegd.

Concept + direction: Davis Freeman / Random Scream
Creation + performance: Tiemen Van Haver, Jason Quarles, Taha Ghauri, Stefan Sattler, Sarah Baur, Sophie Guiot, Susanne Grau, Romy Lauwers

Davis Freeman is an American artist based in Brussels with his company Random Scream. He makes contemporary theatre & dance, photo/video installations and curatorial projects. His work is often seen as devious political theatre.

website Random Scream
website Beursschouwburg

Gala – Jérôme Bel – KunstenFestivalDesArts

In mei 2015 was Sarah aan het werk te zien in GALA, een regie/choreografie van Jérôme Bel in het kader van het KunstenFestivalDesArts 2015.

Overal waar hij komt, brengt Jérôme Bel een twintigtal personen – professionele dansers en acteurs, maar ook amateurs – samen om een stuk te maken. Bel wil een bonte Lees verder

review Gala – Jérôme Bel in FocusKnack

‘Dans maar!’, dat is de boodschap van Jérôme Bels ‘Gala’

(…) Wanneer de laatste danspas gezet is, veert de zaal recht en joelt de toeschouwer naast me de dansers fluitend en stevig applaudisserend toe. Jérôme Bels ‘stelletje ongeregeld’ confronteert je in Gala met je vooroordelen en leert je dat dansen – net als leven – niet gaat om de perfectie nastreven maar om vrijgevochten en zo warmhartig mogelijk elkaars imperfectie te omarmen. Letterlijk, al walsend bijvoorbeeld. Of figuurlijk, door als zaal (en als samenleving) je niet te laten verblinden door boosheid of frustratie maar weerwerk te bieden aan minachting en het uitlachen om te wringen tot hartelijk toelachen. Mission succeeded.

lees hier het hele artikel ‘Dans maar!’, dat is de boodschap van Jérôme Bels ‘Gala’ – Podium – KnackFocus Mobile.

review Gala – Jérôme Bel – NYTimes.com

Dancing as Art, All Day Long

(…) “Gala” forces audience expectations to the fore, and blurs the lines between failure and success in performance as it suggests that theater is community, both onstage and off. It’s a tour de force, wildly entertaining, and through the deliberate exploitation of conventional form, truly radical.

read the whole article here Dancing as Art, All Day Long – NYTimes.com.